Illinois znalazło się wśród czterech stanów, które otrzymały najniższą ocenę F w raporcie „Financial State of the States 2026”, przygotowanym przez Truth in Accounting, organizację non profit analizującą finanse publiczne z konserwatywnej perspektywy fiskalnej. W zestawieniu kondycji finansowej wszystkich 50 stanów Illinois zajęło 48. miejsce. Gorzej wypadły jedynie Connecticut i New Jersey, które zamknęło ranking.
Autorzy raportu przeanalizowali poddane audytowi sprawozdania finansowe oraz dane stanowych systemów emerytalnych. Według ich wyliczeń Illinois brakuje 166,3 mld dolarów na pokrycie zobowiązań. W przeliczeniu na jednego podatnika oznacza to 36 900 dolarów.
Sheila Weinberg, założycielka i prezes Truth in Accounting, wyjaśniła w rozmowie z The Center Square, że kwota ta odzwierciedla przyszłe obciążenie podatników związane z kosztami, które stan już poniósł. Porównała je do dodatkowej karty kredytowej, na którą władze nadal dopisują kolejne wydatki.
Zdaniem Weinberg taka sytuacja w sektorze prywatnym oznaczałaby niewypłacalność. Tymczasem - jak oceniła - władze Illinois przekonują, że finanse stanu są w dobrej kondycji.
Niewielka poprawa, duże zaległości
Mimo najniższej oceny sytuacja finansowa Illinois nieco się poprawiła. Według Weinberg pomogły w tym środki przekazane przez rząd federalny oraz dobre wyniki inwestycyjne. Nie przełożyło się to jednak na znaczące zmniejszenie niedoborów w systemach emerytalnych.
Jak wskazała, na każdego dolara obiecanych świadczeń emerytalnych przypada zaledwie 47 centów zgromadzonych środków. Autorzy raportu podkreślili, że wieloletnie niedofinansowanie pozostawiło Illinois z najniższym poziomem pokrycia zobowiązań emerytalnych spośród wszystkich 50 stanów.
Na tle większości sąsiadów Illinois wypada słabo. Iowa otrzymała najwyższą ocenę A, a Indiana, Missouri i Wisconsin - B. Kentucky przyznano ocenę D.
Postulat zmiany zasad rachunkowości
Truth in Accounting przekonuje, że poprawie sytuacji mogłoby pomóc przyjęcie proponowanej przez organizację ustawy Fiscal Transparency and Accountability Act, dotyczącej przejrzystości i odpowiedzialności finansowej.
Według Weinberg nowe przepisy wymagałyby stosowania przy równoważeniu budżetu zasad zbliżonych do standardów rachunkowości obowiązujących przedsiębiorstwa. Miałoby to ograniczyć praktyki, które pozwalają przedstawiać budżet jako zrównoważony mimo utrzymujących się problemów finansowych.
Weinberg wskazała między innymi na możliwość ujmowania pieniędzy z pożyczek jako dochodów oraz równoważenia głównego funduszu budżetowego przez przesuwanie środków z innych funduszy. Za najważniejszy problem uznała jednak wpłacanie do systemów emerytalnych kwot niższych od zalecanych przez aktuariuszy, czyli specjalistów obliczających koszty przyszłych świadczeń.
